Muszę przyznać, że to moje złamanie nogi trochę mi siadło na psyche – w sumie nie zdawałam sobie sprawy jak bardzo, dopóki nie musiałam się wpakować na dość chybotliwą konstrukcję.
Kiedyś by mi to nie robiło, przecież nie takie rzeczy, i w górach, i w skałach, wystarczyło, że był względny punkt podparcia i było za co się złapać.
A teraz ciągle gdzieś z tyłu głowy, że jak coś pójdzie nie tak, to będę musiała się „składać” na nowo, i że będzie bolało, i znowu będzie gorzej….

